20/4/2008 - Şehre dar gelen bir hayalin tam ortasında...

Acılar biriktiriyorum masum avuçlu çocukların yüreklerinde..!
Şehre dar gelen bir hayalin tam ortasında..
Kederler çoğaltıyorum yırtık ceplerimde...
An geliyor bir ülkeye bölünüyor yüreğim ve an geliyor dünya oluyor acımasızlığın yamacında yüreğim…
  Saklı düşlerimin o en kayıp adreslerinde bir masala dönüyor sözlerim..
Zamansızlığıma sığdıramadığım derin acılar saklı şimdi
kimliksiz düşlerimde..!
Ben bir şehre çekip giderken bir ülkeye dönüyor yüreğim..
Ben, şehir ve ülke, iki bağımsız hayal atlası ve tam ortasında
masum avuçlu bir çocuk yüreği…
Bütün terkedişlerime bir kandil yakıyorum gecenin sustuğu bu anda..!
Bütün hayal kırıklıkları, bütün sıradanlıklar ve bütün mavi olmayan aşklar birer birer kapı çalıp, çekip gidiyorlar...
Oysa bir yıldız sararken gamlı düşlerime,
ve kelimeleri hüznün rengine boyarken,
Ardımda yaşayamaycağım her şey bir uçurum olup çıkıyor karşıma..!
Zamanı karalıyorum silikleşen yazılarımın içinde
ve göğün karanlığına hicran yazıyorum..
Siz sabaha soyunup uyurken bense gecenin tam koynunda...
Adını bile bilmediğim bütün sözlerin esaretini yaşıyorum..
Bütün savunmasız korkularımın cesur bir savaşçısıyım sanki şuan...

   Ayrılıkların o kapanmaz yara gibi duran bütün ayraçlarını kaldırıyorum...
Tuz basıyorum özlemden çatlayan yüreğimin yarasına..!
Akşamlar geceye soyunup dururken

ve çekip giderken bütün eşgali yıldızların,

ben göğe yükseliyorum sanki..!
Upuzun yolların umutlara bağlandığı uzak bir kentin en ücra yerinde
masalsı bir güzelliğe kapılıyor gülüşlerim...
Ve acılar biriktiriyorum hiç durmadan

minicik avuçlu çocukların gül kokan yüreklerinde..!
Şehre dar gelen bir hayalin ortasında ben

kederler çoğaltıyorum yırtık ceplerimde...
Sensizlikten kalma yanımın miladı aşk hüzünbazlığında

hasrete dokunuyor umarsızca ellerim...
Gemisi batmak üzere olan bir kaptan gibiyim tıpkı..

Gemi batıyor ve ben boğuluyorum…

Dayanılmaz korkular ve kaygılar var içimde..
Bitip giden bir ömrün sonbaharında

ilk yaz sevmelerim var umuda yazılı mısralarımda...
   Öyle çok şey varki dayanılmaz durur ruhumun çarmıha gerilmiş   umutsuzluklarında..! 
 Varların bir an da yoklara karıştığı bu hayat yokuşunda
 Karanfil işlemeli mendillere sarıyorum şimdi bütün gülüşlerimi..

Ve gecenin son yıldızıyla sana göndereceğim belki..!

Zamanın en kötümser yerinde uzak bir şehirde,
Sensizliğin senli yokuşlarından çıkacağım ben...
  Masum çocukların gülüşlerinden de çalıp, yırtık ceplerime dolduracağım.. Sensiz yaşamayı, sensizliğin coğrafyasında bırakıp,

bambaşka bir iklimden hayaller çalarak,

14/2/2008 - ... AŞK BİZE GURBET ...

23/10/2007 - UMUDA DAİR...

14/10/2007 - Sakla eskiyen yaralarını kalbim.. Şimdi yeni bir hayalden geldim...

2/10/2007 - KENDİNE SAKLA YARALARINI EY KALBİM.. KİMSE BİLMESİN...

  Bir gül yaprağı gibi yaşam, ayaklar altında 
Nereye baksan hüzün konar gözlerine
Yıllardır ki ırmağı yaralı canevinin  
Akıp gider sancıyarak mevsimlere 
Çekilir bir köşeye seyredersin sessizce
 Sessizlik ki, içine gömdüğün o derin çığlık

Ay küs, kayıp iz sürdüğün samanyolu
Güneş de doğmuyor artık yüreğine
Yüz üstü bırakıp gitti gecelerde yıldızlar
  Ah..! nereye baksan tül kanaması ince sızılar
  Kör karanlıklardasın ey kalbim   
  Uçurumlar kadar derin ve yalnız   


    
    Vuruldun..      
Vuruldun işte ey kalbim
Sevda bir yana düştü, hüzün bir yana
Hayatın keyfi kendine kaldı, efkârı sana

  Ay kanaması    
 İnce bir ışığın kavşağında 
Üşüyen bir serçe titremesi şimdi
   Yaralı yalnızlığın     
 İncitir durur bakışlarındaki ince hüznü
Öyle kırılgan öyle ürkek 



    Sen ki, kocaman sevdaların büyüsü   
Dikbaşlı yamaçların örtüsüydün
Dayan haydi yıkılma
Ömürsüzde olsa bir gelinciğin sevinci
Savrulup gitsede uçurumdan uçuruma
Yine de ısıtabilir yaprağını bir avuç mavi
Bir sarmaşık ısrarıyla tutunup yaşama
 Aldırma yürü..!  
Kendine sakla gece karası hüznünü
Kendine sakla yaralarını ey kalbim
Kimse bilmesin...